فمینیستی و آنتی فمینیستی

آدمها گاهی اوقات فکر میکنن که خودشون مرکز دنیا هستند و اما این ما رو به چه نتیجه ای میرسونه. به اینکه نتیجه میگیریم افکار ما عین حقیقت و گفتار ما عین واقعیت هستش که همه میبینن.

خوب من یه مورد رو مطرح میکنم و تمام خانمهایی که این وبلاگ رو می خونن بیان و نظر من رو رد کنن. بصورت علمی البته.

تو بانک که کار میکردم یه رئیسی داشتم که دکترای اقتصاد داشت. ایشون می گفت که سر کلاس استادش داشته راجع به بازاریابی صحبت می کرده و کلاس البته پسرونه بوده.

استاد به این اشاره می کنه که مثلا شما می خواهین برین یه کفش بخرین. صاحب مغازه به شما دو تا کفش نشون میده و می پرسه کدوم بهتره. شما با دلیل میگین یکی بهتره و اون یکی خوب نیست.

اما اگه همین کار رو یه زن بخواد انجام بده. ازش می پرسن اولی بهتره میگه نه. می پرسن دومی بهتره میگه نه.میگن پس کدوم میگنه نمیدونم.

چون ما الان داریم بحث های فیزیولوژیکی و مغزی روانی رو مطرح میکنم. باید بگم که این مسئله فلسفه نیست که استثنا نداشته باشه. رفتار غالب خانمها و آقایون اینطوریه

من تو یه مقاله قدیمی تر چیزی رو خونده بودم که این رو توضیح میده. مغز ما آدمها اینطوریه . قسمت چپ مغز بیشتر به پردازش های منطقی اختصاص داره و قسمت چپ به احساسات.

مرد ها موقع تصمیم گیری از نیمکره چپ خیلی استفاده می کنن اما زنها هم زمان هر دو نیمکره با هم درگیره. برای همین هم اون موضوع در مورد تصمیم گیری پیش میاد.

پی نوشت. نظرتون رو با ذکر سند مطرح کنید لطفا.

پی نوشت. محمد رضا عقیده داشت که زن و مرد بجز موارد اندک فیزیولوژیکی زیاد با هم تفاوت ندارن. مشکل اینجا است که اصولا تفاوت زن و مرد تو همون اختلاف فیزیولوژیکیه. مگه نه اصولا زن و مرد بودن معنا نداشت. مثلا دو تا مورد. مرد ها نمیتونن درد زایمان رو تحمل کنن و اگه دردی معادل اون رو داشته باشن حتما میمیرن. دوم مرد ها نمیتونن احساس مادری رو درک کنن. این ظرفیت رو ندارن/